وقتی با طراوت بهار و شکوه بکر چشمه سار از خم کوچه با شیطنت می گذری رایحه ات هوازیان را عاشق می کند وقتی با اهوان چشم و گام های کبک _ معشوق تنهاییم _ از شرق کوچه می تابی موسیقی قدمهایت کسالت خواب بیات دوشین را از پگاه کوچه می روید و سرفه خشک پنجره ها هنگام گشودن دهان به خمیازه و تنفس هوایی تازه ارامش محله را می اشوبد ان گاه پروانه های سمج نگاه از پشت پلک پنجره ها گرد قامت تو بال بال می زنند و خشم پیرانه سرم سرشار بغض و کین سنگی می شود سنگین بر پنجره های هیز همسایه بیش از انکه از خواب بر جهم.

 زندگي سه چيز است : اشكي كه خشك مي شود لبخندي كه محو مي شود يادي كه مي ماند و فراموش نمي شود

 

مسافر خدا از کودکی نشانه میرفت بلندای اسمان را و هراز گاهی چشم به زمین می دوخت زمین برای او کوچک بود

شاخه با ریشه ی خود حس غریبی دارد

باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

غنچه شوغی به شکوفا شدنش نیست

با خبر گشته دگر دنیا چه فریبی دارد

سیب هر سال در این فصل شکوفا می شد

باغبان کرده فراموش که سیبی دارد

روی خاک:

  هرگز آرزو نکرده ام

  یک ستاره درسراب آسمان شوم

  یاچو روح برگزیدگان

 همنشین خاموش فرشتگان شوم

                      هرگز اززمین جدانبوده ام

                     باستاره آشنا نبوده ام

                                     روی خاک ایستاده ام

                                  باتنم که مثل ساقه گیاه

                               باد وآفتاب وآب را

                             می مکد که زندگی کند

                                   بارور زمیل

                                 بارور زدرد

                                  روی خاک ایستاده ام

                                       تا ستاره ها ستایشم کنند

                             تا نسیم ها نوازشم کنند

                                                  از دریچه نگاه میکنم

                    جز طنین یک ترانه نیستم

                        جاودانه نیستم

                       جز طنین یک ترانه جستجو نمیکنم

                درفغان لذتی که پاکتر

               ازسکوت ساده ی غمی ست

                        آشیانه جستجو نمیکنم

                              درتنی که شبنمی است

                                              روی زنبق تنم

                                 برجدار کعبه ام که زندگی ست

                              باخط سیاه عشق

                                یادگارها کشیده اند

                         مردمان رهگذرانهِ

                            قلب تیرخورده

                       شمع واژگون

                                  نقطه های ساکت پریده رنگ

                                                  برحروفی دوهم جنون

                                   هرلبی که برلبم رسید

                                    یک ستاره نطفه بست

                                                  درشبم که می نشست

                            روی رود یادگارها

                                     پس چرا آرزو نکنم؟

                      این ترانه مست

                        دلپذیر , دلنشین

                          پیش از این نبوده پیش از این